در گفتگو با بانوی پرستار اورژانس پیش بیمارستانی تربت حیدریه مطرح شد؛

مسئولیت پذیری پرستاران نقش زیادی در رشد و تعالی آنها دارد

تاریخ انتشار: ۱۴۰۲/۰۸/۲۸ ۰۰:۰۵ | تعداد بازدید: 51
سمانه کاخکی پرستار اورژانس 115 تربت حیدریه

سمانه کاخکی یک پرستار است که سال ۱۳۹۱ از دانشگاه علوم پزشکی بیرجند فارغ التحصیل شده و دوران طرح خود را به مدت 24 ماه در بیمارستان بیمارستان امام رضا مه ولات مشغول به خدمت بوده است. او 10 سال پیش بعنوان کارشناس مرکز ارتباطات و هدایت عملیات در اورژانس پیش بیمارستانی دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه استخدام شده و به مناسبت فرار رسیدن ولادت حضرت زینب( س) و روز پرستار به گفتگو با روابط عمومی اورژانس پرداخت.

اگر هزار بار به گذشته برگردم باز هم همین راه را انتخاب می کنم

کاخکی در پاسخ به سوال خبرنگار از انگیزه ی انتخاب رشته پرستاری گفت: قبل از ورود به رشته ی پرستاری باور درستی از عظمت و سختی این شغل نداشتم، ولی بعد از دیدن لبخند رضایت بیمار، قلب تسکین گرفته ی او؛ امیدی در ما زنده می کند که اگر هزار بار به گذشته برگردم  باز هم همین راه را انتخاب میکنم و بزرگترین انگیزه ام کمک به هم نوعی است که در این مسیر وجود دارد.

مسئولیت پذیری پرستاران نقش زیادی در رشد و تعالی آنها دارد

کارشناس مرکز ارتباطات اورژانس پیش بیمارستانی با اشاره به ویژگی های یک پرستار نمونه اظهار کرد: وقتی میتونیم یک پرستار رو نمونه خطاب کنیم که اول از همه مسائل اخلاقی و ارتباطی رو به خوبی درک کرده و از نظر دانش بروز ترین اطلاعات علمی را داشته باشد. همچنین یک پرستار باید مهربان و صبور باشد تا بتواند مرهمی بر درد بیمار باشد و در انتها مسئولیت پذیری او میتواند نقش زیادی در رشد و تعالی آنها داشته باشد.

کاخکی یکی از عوامل خیر و برکت زندگی خود را پرستاری می داند و افزود: پرستاری درس های زیادی برایم داشته است. من دراین شغل فروتنی را یاد گرفتم، با تولد هر نوزاد و تلاشی که برای زنده نگه داشتن دیگری داشتم بارها به یاد آوردم که فاصله ی بین مرگ و زندگی اندک است. گرچه خیلی وقت ها با لحظات دلخراش و درد آوری روبرو میشوم و روزهای پر تنشی را پشت سر میگذارم اما خدا را شاکرم که برای خدمت به بندگانش برگزیده شده ام.

او در پایان با بیان آرزوی خود گفت: امیدوارم روزی فرا برسد که با حمایت مسئولان ،حرفه ی پرستاری به سطحی از خود برسد تا زمانی که پرستاری در بالین بیمار قرار می گیرد هیچ دغدغه ای جز کار وخدمت به مردمانش نداشته باشد و باعشق و علاقه، لبخند رضایت را بر لبان بیمارش بگذارد.